Het (coalitie)akkoord is geen akkoord, maar een uitnodiging tot beweging.

De term coalitieakkoord klinkt alsof er iets definitiefs ligt. Alsof we achterover kunnen leunen en weten waar we aan toe zijn. Ik heb het document doorgelezen en lees het toch iets anders. Dit is geen eindpunt. Dit zijn plannen waar de coalitiepartijen overeenstemming over hebben bereikt. Het echte werk moet nog beginnen.

Juist daarom vind ik het interessant. Niet omdat alles al vaststaat maar omdat het richting geeft. En richting vraagt om leiderschap.

Als je iets niet wil, is er altijd wel een reden.

In de reacties op het ‘akkoord’ zie je een bekend patroon. De afkrakende kritiek is snel gegeven. Het is te vaag, te hard, te ingewikkeld of juist te slap. Het meest eenvoudig is roepen vanaf de zijlijn. Hard oordelen zonder zelf verantwoordelijkheid te hoeven nemen.

Dat is makkelijk. En eerlijk gezegd ook voorspelbaar.

Ik zeg het vaker: als je niet wil, heb je altijd een reden.
Maar als je wel wil, heb je een plan. Over het akkoord kun je zeggen dat het nog niet is uitgewerkt. Dat klopt.
Je kunt ook zeggen: dit vraagt van ons dat we nu al nadenken over wat dit betekent. In het plan van de coalitie staan toch ook wel interessante onderwerpen.

Van baanzekerheid naar werkzekerheid

Het arbeidsmarkthoofdstuk ademt beweging. Minder vasthouden aan zekerheden die in de praktijk verstarren. Meer focus op van ‘werk naar werk’, duurzame inzetbaarheid en mobiliteit.

Dat zie je terug in voorstellen over loondoorbetaling bij ziekte, de hervorming van de transitievergoeding en het verkorten van de WW. Geen simpele maatregelen en ook geen populaire. Wel maatregelen die vragen om vooruitdenken in plaats van afwachten. Zeker voor schoolbesturen waarbij er sprake is van uitstroom richting ww. De verhaalsrechten van de uitkeringen zullen ipv na 2 jaar, verkort worden naar één jaar. Dat betekent dus ook dat je actiever moet sturen op ‘werkhervatting’. Toevallig ken ik een partij die daar best goed in is. 😉

Compensatie transitievergoeding verdwijnt, en dan?

Het afschaffen van de compensatie voor de transitievergoeding na twee jaar ziekte is misschien wel het meest prikkelende punt. Ja, dit kan leiden tot nieuwe slapende dienstverbanden. Dat risico is reëel en dat moeten we niet wegpoetsen.

Maar het is ook een signaal. Een signaal dat langdurig vooruitschuiven geen oplossing meer is. Dat investeren in werkhervatting en inzetbaarheid, scholing en tijdige begeleiding steeds belangrijker wordt.

Wie niets doet zal straks vooral de (financiële) pijn voelen. Wie vooruitkijkt kan sturen.

Winnaars hebben een plan, verliezers een excuus

In de olympische topsport zie je dit principe genadeloos scherp. Topsporters winnen niet omdat alles meezit. Ze winnen omdat ze plannen maken voor alles wat tegen kan zitten. Iedereen weet ook dat sport verbindt. Ook bij tegenslagen zoals blessures en tegenvallende prestaties. Bij goede plannen wordt alles voorbereid, geanalyseerd en bijgestuurd.

Dat geldt ook in organisaties.

Wat vraagt dit van onderwijsorganisaties

Scholen staan midden in deze dynamiek. Krapte, werkdruk en tegelijkertijd de opdracht om aantrekkelijk en verantwoord werkgever te zijn.

Dit vraagt geen afwachtende houding maar regie.

• Hoe zorgen we voor duurzame inzetbaarheid?
• Hoe begeleiden we mensen van werk naar werk?
• Hoe voorkomen we dat risico’s zich opstapelen tot ze onbeheersbaar worden?

Dat zijn geen vragen voor later. Dat zijn vragen voor nu.

Beweging ontstaat niet vanzelf

Dit raakt aan wat ik eerder schreef in Het kan wel als we bewegen. 👉 https://simulinc.nl/blog/het-kan-wel-als-we-bewegen Verandering ontstaat zelden omdat alle randvoorwaarden perfect zijn. Beweging ontstaat omdat mensen besluiten actie te ondernemen en omdat ze verantwoordelijkheid nemen, ook als de route nog niet volledig vastligt.

Leiderschap zit niet in zekerheid maar in het maken van keuzes

Het coalitieakkoord heeft én geeft geen garanties. Het vraagt iets anders. Het vraagt dat organisaties zelf nadenken over hun koers. Over hoe zij omgaan met mensen, met risico’s en met verandering.

Je kunt het wegzetten als onvolwassen of onduidelijk. Dat is makkelijk. Je kunt het ook zien als een uitnodiging om vooruit te kijken.

En uiteindelijk geldt ook hier: “als je niet wil, heb je altijd een reden. Als je wel wil, heb je een plan.”

Wat ik met deze blog wil zeggen is dit: “wachten tot er een definitief akkoord ligt is geen strategie. Beweging vraagt om leiderschap en vraagt dat je nu al keuzes maakt over inzetbaarheid, werk naar werk en verantwoordelijkheid.”

Met Simulinc help ik schoolbesturen bij het maken van die strategische keuzes over inzetbaarheid van mensen en zorg ik dat die keuzes ook uitvoerbaar worden.
Met WENS-Recruitment zorg ik dat mensen ook daadwerkelijk in beweging komen.
Een combinatie van baanzekerheid en werkzekerheid.

Beweging komt uit het maken van keuzes. Wat WENS je nog meer?

Nieuwsgierig naar mijn eerdere blogs? Die kan je hier vinden: https://simulinc.nl/blog

ps. deze foto is van de zomerspelen in Parijs. Een moment van verbinding. 😉