Soms komt alles tegelijk.

De agenda’s kloppen. Het bureau is leeg, kantoor schoongemaakt en de skivakantie staat voor de deur. Het jaarlijkse uitje van ons gezin naar de bergen is een vaste prik. Samen weg, even los van werk, samen herinneringen maken.

En dan besluit het leven dat het andere plannen heeft.

Als alles tegelijk komt

Ruim twintig jaar maakten onze paarden deel uit van ons dagelijks leven. Stallen uitmesten, voeren, naar buiten brengen en ’s avonds weer naar binnen. Het hoorde er gewoon bij. Je weet dat ze oud zijn en dat hét moment ooit komt. Maar weten dat iets eraan komt, is iets anders dan het daadwerkelijk meemaken.

Een week voor we op vakantie zouden gaan, moesten we geheel onverwachts één van onze paarden laten inslapen. Een geweldig dier dat deze week 31 jaar zou zijn geworden. Paarden zijn kuddedieren en eentje alleen laten is geen optie. Dus moesten we ondanks de emotie doorpakken. Gelukkig hadden we voor ons andere paard al een plek gevonden voor wanneer dit moment zou aanbreken. Zij staat nu in een paardenrusthuis, in een mooie grote kudde en te genieten van de mooie groene weide.

Alsof het nog niet genoeg was

Alsof het nog niet genoeg was, besloot onze hond ook dat het tijd was voor actie. Van het ene op het andere moment liep ze op drie poten en bleek haar andere kruisband kapot te zijn. Opnieuw een operatie en dus weer onder het mes. En de geplande datum? Midden in ‘onze’ skivakantie.

Dat betekende dat mijn vrouw niet mee kon op de skivakantie. Uitgerekend die week waar we elk jaar zo naar uitkijken. Vorig jaar schreef ik nog over wat skiën voor mij betekent, over vrijheid, ontspanning en samen herinneringen maken (https://simulinc.nl/blog). Juist daarom voelde deze week anders. De bergen waren hetzelfde, de zon scheen net zo mooi op het terras op de piste, maar samen was deze keer niet compleet.

De vakantie stond al vast en was al betaald. Dus ging ik alleen, met de kinderen. Of nou ja, alleen. Samen met de kinderen, maar het zou wel anders zijn en anders voelen.

Het nachtelijk telefoontje en rechtop in bed

Halverwege de week word ik midden in de nacht gebeld. Er is iemand naar de spoedeisende hulp gegaan en belandt op de spoedafdeling van het ziekenhuis. Daar zit je dan. Rechtop in bed en nadenkend wat te doen en wat verstandig is. Je voelt je machteloos en je moet afwachten. Ik probeer de nachtrust te pakken met de telefoon bij de hand. De koffers zijn in gedachten alweer half ingepakt. Scenario’s die zich in je hoofd afspelen. Blijven we? Gaan we morgen naar huis? Wat is wijsheid? Wat kunnen we doen met ruim 9 uur reistijd.

De volgende ochtend blijkt vertrek gelukkig niet nodig. Maar op zo’n afstand voelt ontspannen aanhoren hoe het gaat ineens heel anders. Je staat continu aan. Je probeert tegelijk aanwezig te zijn op de piste en paraat in je hoofd.

Wat je wél in de hand hebt

Wat me raakte deze maand is hoe weinig controle je uiteindelijk hebt. Je kunt vooruitdenken, voorbereiden en al dingen organiseren. Maar het leven houdt geen rekening met je plannen.

Wat je wél hebt, is verantwoordelijkheid. Voor je gezin. Voor de sfeer. Voor de keuzes die op dat moment samen gemaakt moeten worden. Voor het zoeken naar lichtpuntjes terwijl er ook zorg is.

Ik merkte hoe dun de lijn soms is tussen genieten en (on)rust. Tussen een lach in de sneeuw en een blik op je telefoon. Tussen een mooie afdaling en de gedachte dat thuis iemand fysieke pijn heeft. En toch zat daar ook iets anders.

Tussen genieten en zorgen

Veerkracht zit niet in het wegduwen van zorgen. Het zit in het toelaten ervan en toch blijven bewegen. In het accepteren dat het spannend is en alsnog een potje Uno doen met je vriendengroep en kinderen. In erkennen dat je mist wie er niet bij is en toch samen aan tafel zitten.

Misschien is dat wat deze periode me leert.

Dat controle een illusie is, maar betrokkenheid niet.
Dat een planning belangrijk is, maar aanwezigheid belangrijker.
En dat veerkracht soms niets groots of heroïsch is. Het is gewoon opstaan, kiezen, doorgaan en tegelijk toegankelijk blijven.

Soms komt alles tegelijk. En soms op het moment dat je dacht dat je even op adem kon komen.
Misschien zit de echte kracht niet in het voorkomen daarvan, maar in hoe je er mee omgaat als het gebeurt.

Uiteindelijk gaat het leven gewoon door. Onze nieuwe ochtendroutine bestaat nu uit samen de hond uitlaten. Rustig de dag beginnen met een wandeling en frisse lucht. En als onze brokkenpiloot straks weer helemaal gerevalideerd is, loopt zij gewoon weer vrolijk met ons mee.

In alles wat er gebeurde, merkte ik opnieuw hoe belangrijk verbinding is. Met elkaar, met vrienden, met mensen die even inspringen als dat nodig is. Connectie werkt.